The Long Run #2 - How Bad do you still want it ?
Een long read op het grensvlak van ultralopen, mentaal presteren en persoonlijk leiderschap. Voor real world athletes — gedreven mensen die verder willen groeien zonder zichzelf voorbij te lopen.
The Long Run · #2 · mei 2026 How bad do you still want it?
Een long read op het grensvlak van ultralopen, mentaal presteren en persoonlijk leiderschap. Voor real world athletes — gedreven mensen die verder willen groeien zonder zichzelf voorbij te lopen.
Door Erik Michels · Sweet Spot Performance
Proloog:
How bad do you still want it?
Afgaande op de belabberde aanblik van de loper die me tegemoet loopt en aan wie ik deze vraag stel, lijkt het me vooral een retorische vraag. Hij ziet er echt sh.t uit. Zo voelt hij zich ook zegt hij. De laatste 12u heeft hij bijna geen voedsel kunnen binnenhouden. Vermoedelijk het gevolg van het drinken van slecht water ergens onderweg.
Wetende dat hij nog meer dan 100 kilometers en bijna 9000 hoogtemeters door de bergen voor de boeg heeft, lijkt zijn antwoord bijna even absurd als de situatie waarin ik mezelf de vraag hoor stellen: ‘Of course I still want this. I could spend 48hrs in a hotel room to get better and still be ahead of the cutoff to finish this race.’
Het is 14 september 2025. Ik sta in Champoluc diep in de Aostavallei in Italië tijdens de Tor des Géants. Deze keer niet als deelnemer maar als crew en coach van Noor van der Veen, één van de atletes met wie ik sinds haar eerste stappen in de ultratrail-wereld mee samenwerk. Noor is dit punt inmiddels al ruim een uur gepasseerd en is op weg naar het volgende checkpoint. De loper in kwestie, die net voor hij op 220 kilometer het checkpoint binnenloopt, is niemand minder dan Barkley Marathons legende en drievoudig Barkely finisher, John Kelly.
Tijdens de race een hotelkamer boeken om uit te zieken mag niet volgens de race regelementen. Hij finisht uiteindelijk nog als 22ste man (26ste overall) in 88u26. Hij had zich ooit al eens laten ontvallen dat hij één van zijn Barkley finishes met plezier zou inruilen voor een goed resultaat op de Tor. Of dit het resultaat was waar hij naar op zoek was, weet ik niet. Dat hij bereid was om er zeer diep voor te willen gaan is me nu wel duidelijk.
Noor van haar kant deed waarvoor ze kwam. Ze voerde haar mentale race plan uit en liep nagenoeg de beste race die ze in zich had. De uitkomst: een resultaat waar we beiden stiekem van droomden maar nooit hardop durfden uitspreken: in haar eerste deelname wint ze meteen de Tor des Géants (1ste vrouw en 13de overall in 79u23’) op een zucht van een nieuw parcoursrecord.
De perfect storm, of toch quasi perfect. Want hoe goed alles ook liep, natuurlijk zijn er altijd nog dingen die je kan blijven bijleren (gelukkig maar).
Ook voor mij als coach was dit een intense ervaring waarin veel zaken op hun plek vielen.
Zes maanden later kom ik John opnieuw tegen. ‘Yes, I do remember our conversation last summer’ zegt hij ietwat schuchter. Hij is helemaal klaar om opnieuw helemaal te gaan voor wat hij echt graag wil bereiken. Dit keer wel op zijn eigen terrein. Frozen Head State Park, Tennessee, US.
Binnen minder dan 24u start de befaamde Barkely Marathons.
Noor is één van de 40 deelnemers die hier mag starten. Ik ben er opnieuw om haar te crewen.
Benieuwd hoe dit afliep? Beluister hier de aflevering van de podcast Naar de vaantjes waarin Noor en ik te gast waren om ons verhaal te doen.
Wat ik hier verder uit meeneem lees je even verder in deze nieuwsbrief.
Barkley - als het niet loopt zoals gepland
Als team samen successen boeken is fijn. Het is heel makkelijk om hier als atleet en coach de waarde van in te zien. Het wordt echter pas écht interessant wanneer de dingen niet lopen zoals gepland en resultaat, ondanks volle inzet en gedeelde ambitie- uitblijft, om dan te zien wat dit met je doet.
Ook dit jaar deed Barkley Marathons zijn reputatie weer alle eer aan. Er waren opnieuw geen finishers.
Maar Barkley Marathons is zoveel meer dan zijn historiek of vreemde gewoontes laten vermoeden. De echte aantrekkingskracht besef ik nu ten volle, zit hem in de reality check die het biedt in het streven naar excellentie.
Hoe goed je ook voorbereid dacht te zijn als atlete en als coach, je bent het niet. Met een parcours dat steeds moeilijker blijft worden en quasi geen ruimte voor fouten meer biedt, legt het onverbiddelijk alle zwaktes in het proces bloot.
Veel meer dan het (uitblijven van) resultaat gaat het bij dit soort uitdagingen om de directe feedback die je krijgt en wat je hieruit meeneemt. Ook al is de kans op slagen maar 1%, als je niet alles op alles zet om hier zo goed mogelijk voorbereid naar toe te gaan, en je faalt, bevestigt dit enkel wat je al wist en ontdek je niets nieuws.
'Excellence is not a destination; it's a process of becoming.' — Brad Stulberg
Daar draait het om en dat is precies waarom ik dit werk zo graag doe.
En onze samenwerking is er enkel nog beter op geworden.
Bekijk hier de korte documentaire die Single track maakte over de vrouwen die dit jaar deelnamen in de Barkley
You are not a runner, you are a human who sometimes runs
Als er één ding is dat ik de afgelopen jaren leerde, is het dat ultralopen veel meer is dan louter kilometers maken. Kilian Jornet verwoordde het goed: 'You are not a runner, you are a human who sometimes runs.'
Het fysieke is uiteraard belangrijk. Dat is de basis. Maar het gaat niet enkel over het fysieke. Het hele plaatje moet kloppen. Je bent niet puur en alleen een loper maar in de eerste plaats ben je een mens. Met een eigen persoonlijkheid, ervaringen en ambities die verder reiken dan enkel sportieve doelen. En toch is het vooral het fysieke waar de meeste ultralopers zich op focussen.
Maar wat gebeurt er dan precies als het écht zwaar wordt? ' Een goede mindset' hoor ik vaak zeggen. Maar wat betekent dat eigenlijk?
Wat bepaalt eigenlijk hoe diep we écht kunnen gaan?
De beste verklaring hiervoor wordt gegeven door het psychobiologisch model van Marcora. Volgens dit model is Endurance performance in essentie doelgericht gedrag. Het is dus niet de fysieke uitputting in je spieren, maar je brein dat uiteindelijk bepaalt wanneer je beslist om te stoppen.
Drie factoren bepalen hoe lang je volhoudt: Hoe zwaar inspanning aanvoelt (Relative Perceived Effort), hoe belangrijk je doel is op dat moment, en hoe sterk je gelooft dat het haalbaar is, op basis van je eerdere ervaringen.
In de praktijk betekent dit dat een goede pacingstrategie niet zomaar draait om het nastreven van een bepaald tempo, maar om het beheersen van het gevoel van geïntegreerde belasting, zodanig dat je aan de finish nog nét iets over hebt.
Je kan dus maar beter een goede kijk hebben op je motivatie en het waarom achter je doel. Het bepaalt immers mee de limiet tot waar je wil gaan.
Mentale vaardigheden zoals mindfulness, zelfvertrouwen en positieve selftalk verlagen het gevoel van moeite of versterken je motivatie waardoor je mentale grens opschuift. Zelftwijfel, verwarring en gebrek aan focus hebben het omgekeerde effect, zo bleek uit een grote meta-analyse die de effecten van mentale interventies op sport performance onderzocht.
Het goede nieuws? Veel van deze mentale vaardigheden zijn trainbaar.
Benieuwd welke vaardigheden de grootste impact hebben, hoe je dit kan trainen, en hoe je dit integreert in je voorbereiding?
Dat vertel ik in het volgende webinar
Boekentip
The way of Excellence - Brad Stulberg.
Stulberg legt haarfijn uit hoe streven naar excellentie niet gaat over perfectie nastreven of alles willen combineren en optimaliseren. "Don't major in the minors. Keep the main things the main things." Het gaat over consistent doen wat er echt toe doet, vanuit wie je bent en waar je voor staat.
Geen toeval trouwens dat Claudio Berardelli, de Italiaanse coach van Sabastian Sawe, de atleet die in april 2026 als eerste ooit sub 2u op de marathon liep, de ochtend na het wereldrecord in Londen persoonlijk Stulberg contacteerde om hem te bedanken. The Way of Excellence lag op zijn nachtkastje tijdens de laatste weken van de voorbereiding. Het leidende concept waarmee hij Sawe begeleidde: 'Confidence is based on evidence.'
In tegenstelling tot wat je vandaag al te vaak hoort betekent streven naar excellentie ook niet steeds harder pushen of altijd maar meer willen doen. Het begint bij heel goed weten waarom je doet wat je doet. Welke keuzes je daarvoor durft maken. En dat als leidraad gebruiken. Stap voor stap.
In die zin vat dit boek perfect waar Sweet Spot Performance voor staat. Kortom een aanrader voor wie verder kijkt dan louter de prestaties, maar ook wil stilstaan bij de vraag wat excellence voor hem of haar écht betekent. Op de trails én daarbuiten.
Finish
Beyond performance
Elke serieuze atleet werkt met een coach.
Niet omdat het alleen niet lukt. Maar omdat je je eigen blinde vlekken nu eenmaal moeilijk ziet.
Hoe ik met ultralopers werk, zo werk ik ook met gedreven professionals. Een sparring partner die mee met je nadenkt, eerlijk zegt wat hij ziet. Die de vragen stelt die jij jezelf misschien niet stelt. Zodat jij verder kan,op jouw tempo, richting jouw doelen.
Niet zozeer wat je presteert, maar waar je voor staat en wie je wil worden in het proces - dát is waar Beyond Performance over gaat.
Klaar om dat gesprek aan te gaan?
Reacties op deze editie? Reply gewoon.
Vond je dit de moeite? Stuur hem gerust door
Deel met je vrienden:
The Long Run # 1
Inzichten & inspiratie voor wie niet alleen verder wil lopen, maar ook als mens wil blijven groeien
Lees meer
